مستی و راستی ...

 

     

         در بزم آفرینش ...

         برای سرودن من ...

         قصد ترنم غزل داشت ...

         آن شاعر ازلی ...       

         که مست از تلخ آب سرخ عشق ... 

         قافیه را به راستی باخت  و ...

         مرا به هجو فریاد  کرد ...                                 

 

 

      هجو : سخن بیهوده                                                                                                          

.

/ 7 نظر / 4 بازدید
یه پرنده

آنچه من می بینم ماندن دریاست ، رستن وازنورستن باغ است ، کشتن شب به سوی روز است ، گذرا بودن موج وگل و شبنم نیست . گرچه ما می گذریم ، راه می ماند . غم نیست .

رضا حبیبی

در گوشه سلامت مستور چون توان بود تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

سپیده

حلول روح گفتار تو در ذهن شفافت ،ترا تا ژرفنای تنبَه می کشاند وقتی اسطوره ی خیال تو تکمیل است... تو را به "راستی " فریاد کرده است ،آن شاعر ازلی ...

فرشید

اکثر کارهاتون زیباست. این یکی از زیبا ترین هاست...

فریبرز

هر چقدر نوشت های بر اومده از احساس پاکت برام سنگینه اما خودت و وجودت و حرفاتو ، راحت فهمیدم ... ممنون بابت دو ساعت در کنارت بودن ...

سوما

زیباترین اتفاق در بزم آفرینش این بوده : سر نشتر عشق بر رگ روح زدند قطره ای از آن چکید و نامش دل شد...

سپیده

دوست عمیقی آمده است ... چهره ایی که غرقش شده ام ! میوه ی رسیده ایی که هنوز... من به باغ کمالش کالم ...