سکوت ...

  

 

             می خواستم بنویسم :

             " باروی ِ عشق که می ریزد ... "

             با خودم گفتم :

             تو که عاشق نبوده ای مَردَک ...

             و ...

             عشق که برج و بارو ندارد ...

             پهنه دشتی است سبز ...

             به وسعت ِ آسمان ...

             یله ِ گاه ِ توسن ِ روح ...

                        .

                        .

                        .

            لااقل می گویم :

            دیوار ِ "  اعتماد "  که می ریزد ...

            انگار آوار ِ "  نفرت " می شوند بر سر ِ دل ...

            آجُر واژه های ِ  سکوت ...

                                      

                                       

                                         

                                      

                                  

  پی نوشت :

  ساکت موندن خیلی ظرفیت می خواد ...

                                    

.                                

/ 8 نظر / 4 بازدید
meri

سلام قشنگ نوشتی یه سر به من هم بزن خوشحال میشم[گل][گل][ماچ]

زیبا بود. [گل][گل][گل]

سپیده

پُر از غوغا ... و غرق ِ در سکوت

صمیم

و من چه بی ظرفیتم که اینگونه ناله می کنم .. .

یه پرنده

سلام چقدر اون 4 تا جمله اخر رو با تمام وجود حس کردم خودم و این که سوکوت هم چیزیه که بعضی اوقات عالی ترین چیزه بعضی اوقات بدترین چیزه /تحمل سکوت یه ادم هم ظرفیت می خواد[گل]

آتنا

یعنی وقتی از گودر میخونم یه حالی می شم که کلی حرف میخوام بزنم از پستات بعد که میام توی خود بلاگ با این موزیک اغوا کننده لال میشم! این حال در اکثر موارد هست! خواستم که نگی بی معرفتم!

پروانه

خشمناکان بی خروش و بی فغان دردمندان بی فغان و بی خروش باز ما ماندیم و شهری بی طبش وانچه کفتار است و گرگ و روبه است گاه می گویم فغانی بر کشم باز می بینم صدایم کوته است