توازی ...

 

                 مُمتد شده ام  انگار ...

                 یک جاهائی میان ِ موهومی ترین  توازیِ عالم :

                 تنهائی ِ دل ...

                 تنهائی ِ تن ...

                        .

                        .

                        .

                 عشق را ... !

                 بیا  ای  زیباترین  ...

                 بیا  و برَهانم ...

                 از قید ِ این نا تمام ترین  تمام ِ ابهام   ...

                 که مُرده شد خدا ...

                 از امامت ِ دل ...

                 بر این  تنهاترین  مَردُم  ِ  تن ...

                              

                                   

                                   

                                     

.

/ 9 نظر / 5 بازدید
ghoghnoos

این نوشته ات رو کمی بیش از بقیه دوس دارم

نگارخونه

هرزگی تن ... هرزگی تن ... یک وقتی یک جایی معنی کن این لغت را ... مثل تمام لغت هایی که معنی می کنی ... هرزگی تن ...

مریم

هرزگی تن و تنهایی دل... می میرد این تنهایی ...

ترانه

کسی که با زندگی می سازد زندگی را می بازد با زندگی نساز زندگی را بساز

حمید

بعضی وقتها فکر میکنم از ازل عاشق بوده ام... عشقی که نیست و من عاشقم...[قهقهه] به قول یکی از دوستان شاعرا همه آدمهای تنهایی هستند. با اینکه همه میگن عاشقن درصورتی که بعضی هاشون عاشقن و بعضی هاشون عاشق عشق میشه گفت عاشقن. هرزگی تن و تنهایی دل رو راست میگی. دوست ندارم درمورد وبلاگم اینجا بنویسم ولی میخوام بدونی از انتقادت خیلی خوشحال میشم. ولی یه حدی این نوشته ات سنگین بود به نظرم طوری باید باشه که خواننده هم بفهمه هرچند این از کوتاهی دستان منه که دستم نمیرسه و برهان و ابهام و ناتمامی و مردن خدا رو نمی فهمم موفق باشی دوست من با اجازت لینکت میکنم

بارون

هرزگی تن... تنهایی دل... دلبری عشق... شقاوت آدم... دمدمه ی نفرت... هرزگی تن... این چرخه ی آدمیت (نه انسانیت) میتونه باشه...

گفتی: بیا و برَهانم ... از امامت ِ دل ... دیگری می گفت: خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی... دیده میان دونظر ماند! دوبینی دارم حالا! مدتهاست...

سپیده

وقتی سوزن خواستن هایم گیر میکند روی تن ... و خراش میدهد لحظه های تنهای ام را ... میدانم که هنوز هستم ... و خیال می کنم که هنوز باید مدارا کرد ، با هرزه گی تن و تنهای دل ... عشق در این نزدیکی ست پای درخت کاج ... خاطرت که هست ؟