کلمه مرکب ...

 

                       قرار بود  ...

                 و چه عاشقانه  ...

                 "  پرواز  "   کنیم  ...    

                           .

                           .

                           .

                "  پر  "  زد  و  رفت  ...

                 تا من بمانم  ...

                 با دهانی که ...

                 از تعجب  "  واز  "  است ...

                                                       

                                                    

                                                    

 در لغت نامه علامه فقید دهخدا کلمه " واز " به عنوان صفت و به معنای " گشوده ، مفتوح "  آمده است

                                                   

                                     

/ 8 نظر / 6 بازدید
نگارخونه

عالی ... عالی بود. اون توضیح رو هم نیاز نداشت. دوستان می دانند یقیناً.

فریبرز

دیروز داشتم با خودم فکر می کردم که چقدر دل مشغولیا و گرفتاریا داره زمانو می کشه و وقت عاشقی رو ازم میگیره ...

ghoghnoos

سلام اتفاقی با وبلاگتون آشنا شدم و جالب اینجاست که این پستتون به حال هوای این روزام میخوره که او پر زد و رفت...و من دهانم نه تعجب از مبهوت موندن در حکمت خدا واز است واسه او زود بود...امید که پر زدن اونی که مد نظر شماست یه رفتن ابدی نباشه،خوشحالم که به وبلاگتون رسیدم موفق باشید و شاد[گل]

سپیده

بگذار جاری شوم ... من توقف و جا ماندن را حتی در نگاه " تو " نمی خواهم مثل همیشه زیبا نوشتید ...دهان بقول شما "واز "اون پرنده حس هر نوع پروازی رو از هر پرنده ای میگیره پرنده اگه عاشق باشه هیچ وقت آشیونه اش رو ترک نمیکنه .

فرشید

چه قرار ها که با انجام نشدنشون دهان ها روابه تعبیر زیبای شما "واز " نگه داشته...

همطاف

تعجب؟

یه پرنده

چه شبی بود و چه فرخنده شبی آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید کودک قلب من این قصه ی شاد ، از لبان تو شنید : " زندگی رویا نیست ، زندگی زیبایی ست می توان ، بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی ... می توان ، در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت ... می توان ، از میان فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست ... " قصه ی شیرینی ست ! کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد قصه ی نغز تو از غصه تهی ست باز هم قصه بگو تا به آرامش دل سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم ... " حمید مصدق "

مریم

پر زد و رفت تامن بمانم! خودش یک شعر ناب بود...