خدای من ...

 

                      فرق می کند خدایم انگار ...

                      فرق می کند .

                      برای من ...

                      خدائی که نشسته و خدائی می کند ...

                      نمی ارزد به نیم پشیزی .

                     خدای ِ من دارد تکاپو می کند برای خودش ...

                     کامل تر میشود ...

                     کامل تر میشود ...

                     و باز هم ...

                     کامل تر میشود ...

                     از ازل ...

                     تا ابد .

                                        .

                                        .

                                        .

                    عینکم   را می زنم  ...

                    فکر می کنم ...

                    چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم... ؟ .

                                       .

                                       .

                                       .

                    به خدا چه مربوط  است که ...

                    این همه آدم دارند می میرند ... ؟

                    از فقر و بد بختی .

                    به خدا چه مربوط  است که ...

                    بعضی آدم ها ...

                    بوی ِ گند می دهند ... ؟

                    از دروغ و شهوت .

                    به خدا چه مربوط است ...

                    کار ِ این دنیا ... ؟

                                         .

                                         .

                                         .

                   عینکم   را می زنم  ...

                    فکر می کنم ...

                    چرا دو عین ( چشم )  دارد  آدم   ... ؟ .

                                       .

                                       .

                                       .

                    به خدا ...

                    خدا ...

                    حوا را  با   " ح "  نوشته بود ...

                    آدم کردش هوا .

                          با  "     دو چشم 

/ 21 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نگارخونه

حالا تو بگیر که یک عین همان چشم دلش باشد ... یک عین همان چشم عقلش ... که با یکی "ببیند" و با دیگری "دل ببازد" ... تو بگیر که دو "عین" دارد آدم تا "حوا" را آنطور که "دوست دارد" خودش ببیند ... نه ... نمی شود ... من از این موسیقی سیراب نمی شوم ... نمی شود که با این فراز و فرودش هی دل نبازم به زمین و زمان ... هی عاشق تر نشوم هر لحظه ...

رضا حبیبی

درود بر آقا فرشید نازنین آدم میتونه خدا بشه کافیه برگرده به روحی که در اون دمیده شده تا در وجود خدا ذوب بشه... آدم این خدایان کوچک هر کدوم خاصیت خدایی دارند... بهشون آزادی داده شده درست مثل خدا که هر کاری میخوان بکنن و چه بد بود که بدی نبود و انسان انقدر محدود بود و خوبی را از سر اجبار و عادت میکرد میشه برگشت به خدایی که در انسان کاشت شده و تکه های خدا بازگشت کنند به منبع خدایی[گل]

یه پرنده

این نوشته اقای حبیبی خیلی قسنگ بود نه ؟ ایول ایوله ایول[دست][هورا][گل]

آشوبگر

لذت بردم، از این نوشته یا از این آهنگ،‌یا هر دو. نمی دانم. ولی لذت بردم و حال خوشی دارم حالا... خدا می آفریند تا به تکامل برسد،‌کاری هم ندارد به آفریده هایش، افساری دست عقل و افساری دست عشق داده و به خود و تکاملش چسبیده. شاید خودمان باید به داد خودمان برسیم در این زمانه ی پر هیاهوی لال پرست...

دختر دایی

سلام آقای امیدوار... حالتون چطوره؟ قیمت رو فروشنده تعیین می کنه، و از این فروشنده منصفتر نمی تواند باشد... فکر کنم شما هم می خواهیدش اصلا همه می خواهند ؛)

مریم

گفت : "مرا کیفیت چشم تو...کافیست!" وخوش گفت...

سوما

سلام آقا فرشید از این شعر عجیب چند جور فلسفه به ذهنم رسید اما متاسفانه تفکری که پشت هرکدوم از این فلسفه ها بود با هم نمی خوند!هر قدم یک فکر...زیباست یک همچین شعرایی که درگیرت کنه به کاویدن! مهمتر اینکه انتخاب عکستون فوق العاده ست...انگار همه ی شعرتون رو این عکس تبدیل می کنه به یک جمله واحد:خدای من...که می رود تا خداتر شود! [گل]

سوما

شعر "مریم دل" رو دادم با یک خط زیبا برام خوشنویسی کردند البته اسم شاعر زیر شعر رجیستر شده سر یک فرصت مناسب عکسش رو براتون ارسال می کنم.

شهرام پیام

[گل] تقدیم جهت تجدید ارادت ببخشید ناقابل بود

مینا

افسوس! آفتاب مفهوم بی دريغ عدالت بود و آنان به عدل شيفته بودند و اکنون با آفتابگونه ئی آنان را اين گونه دل فريفته بودند! ● ای کاش می توانستم خون رگان خود را من قطره قطره قطره بگريم تا باورم کنند. ای کاش می توانستم - يک لحظه می توانستم ای کاش – بر شانه های خود بنشانم اين خلق بی شمار را گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيدشان کجاست و باورم کنند. ای کاش می توانستم!