اول و آخر ...

 

                            گریه ی ِ آخر ِ شب هایم ...

                             انگار کافی  نبوده .

                             این روز ها ...

                             اوّل ِ  صبح ها  هم ...

                             گریه  می کنم .

                                               .

                                               .

                                               .

                             آاای  آدم ها ...

                             این ها که می نویسم ...

                             یعنی ...

                             چقدر زیاد  دلم می خواهد ...

                             کسی باشد ...

                             بپرسد  ...  :

                             "  خوبی  ... ؟  "  .

                                                             

                                                         

                                                           

 

نقاشی از  Michelle  Key  است .

                                                           

                                                       

.

/ 12 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سوما

چقدر این پست دلتنگ بود ... تا حالا تو هیچکده دلم اینقدر نگرفته بود یاد این شعر افتادم:چو کس با زبان دلم آشنا نیست/چه بهتر که از شکوه خاموش باشم/چو یاری مرا نیست همدرد بهتر/که از یاد یاران فراموش باشم...

فرشید

در نهایت زیبایی بود...فرشید عزیز....بمیرم برای دلت و برای دل تمام دل سوخته ها...

فریبرز

این روزا اونقدر پر از حرفم که کافیه یکی بگه چطوری ؟ اونوقته که دوس دارم بریزم بیرون همه ی اون چیزایی که روز بروز بیشتر تو این دل دارن تلنبار میشن ...

adamak

چند بار اميد بستی و دام برنهادی تا دستی ياری دهنده کلامی مهرآميز نوازشی يا گوشی شنوا به چنگ آری؟ چند بار دامت را تهی يافتی؟ از پای منشين آماده شو تا ديگر بار و ديگر بار دام باز گستری!

مهربون مه آلود

من خوبم فقط گا هی دست و دلم به زندگی نمی رود... راستی تو خوبی؟

باران

همیشه گفته ام و باز هم می گویم. همنشینی به خوبی تنهایی ندیده ام هرگز... خوبی؟[لبخند]

Mute Vision

میفهممت چی میگی , ‌خیلی زیاد .

Olanzapine-5

عجب موسیقی غم انگیزی... شعر زیبایی بود.... این روز ها ... / اوّل ِ صبح ها هم ... / گریه می کنم . ... درد مشترک ماست.

یه پرنده

[گل]