من ...

             

 

                   آآآآ ی ی  مَردُم ...

                   مُردَم از این بُغض ِ دَم به دَم ،

                   که  قرار  بود ...

                  این من ...

                  به  یقین ِ عقل ...

                  توسَن ِ  بلد باشد  برای ِ دل  ...

                  در کوره راه ِ  دور و دراز ِ  شک ...

                  تا بارگاه ِ عشق ،

                  حالا ...

                  شده ام  نرّه قاطری  سر به  زیر ...

                  بارَم  سنگ ِ دل ،

                  خدا اگر قبول کند انشالله ...

                  دارَم سنگ ِ بنای ِ بُقعه ی ِ غم  را می بَرم همین نزدیکی ها ...

                  بالای ِ تپّه ای از آرزوهای مُرده ...

                                                

                                               

                                          

                                                 

                                             

.

/ 12 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
پری سا

خواندم خواندم سرم را گذاشتم روی میز ... بین دو تا شانه هام درد گرفت ... تا همین حالا ! خسته ی این بالا رفتن از تپه ی آرزوهای مرده ... لب از لبم وانشد که بنویسم ! همین . . .

مینا

شاید...شاید باید قاطری شد و پالانها را پر کرد از سنگ دل و بر تپه آرزوهای مرده مقبره ای برای غم ساخت و در همانجا این غم روئین تن را زنده به گور کرد و بعد بازگشت...اما بازگشتی متفاوت...باید بازگشت و سمند تیز پایی شد تازه نفس برای تاختن برا بیابان بی انتهای زندگی. قلمت سبز فرشید عزیز[گل]

میثم

بله.. به قول شاعر: غم غربت اومده دخیل ببنده به دلم / به خیالش دل من پبجره ی فولاده...

دوست

دوست جان قشنگ نوشتی ... اما ... نذر کردم گر ازاین غم به درم آیم روزی تا در میکده مستان و غزلخوان بروم بیا با هم بریم.

رهگذر

درود فرشید در ابتدای بهار سال نو ، آرزوهای مرده رو فراموش کن، و به پرواز فکر کن، بر فراز همان تپه ی مرده. شادباشی

ندا

[گل]

صمیم

تـــو .. . بیا و اینـــبار راه ِ دیگری را امتحان کن ! شاید , در عوض تپه ی آرزوهای مرده پرتاب شدی در حوضچه ی خیال خیالاتی که می توان رنگ حقیقت به آنها زد .. به روزم دوست [گل]

مری

چه تلخ است شکست امید...

ندا

[گل]