کهنه ...

                         

                                   

                 گشاد  شده ام  ... ،

                 زانو  انداخته ام  ... ،

                 چند  پاره گی  رو ی ِ  سینه  و  پُشت  ... ،

                 کهنه ام  ... ،

                 انگار دیگر به  خودم  نمی آیم ... ،

                 خودم  را  تا  کرده ام  گذاشته ام  یک  گوشه ... ،

                 شاید  آمدی ... ،

                 شاید  پوشیدم  خودم  را  دوباره ... ،

                 شاید  باز هم  به  خودم  آمدم  ...

                                              

                                                

                                              

                                             

                                        

                                            

.

/ 3 نظر / 4 بازدید
مریم

گمان نمی کنم ! تو رعایت هیچ چیز را نمی کنی دوست من! مدام می خوری... اینهمه حرص ...انهمه غصه ... و رویش به سلامتی غم ،یک جام لبالب افسوس! و مدام ازلذت دیدن خواب آمدنش،در بستر اندوه می غلتی... بعید می دانم دیگر در خودت بگنجی وقت آمدنش حتی! که شادی ؛بهانه ی این ظرفیت بسیار...پیمانه ی گم شده ی مطبخ دنیاست... به ما ...بی حد!... غم می خوراند... حواست هست...؟! بگذار اگر آمد...بتوانی در پوست خودت بگنجی! به نظرمن چین و چروک آدمها از همین درز های شکافته ی اندوهناک است ...

مرغان شاخسار طرب

مریم خانم عزیز راست می گویند .. دیگر من چه به گویم ؟!!