افسوس ...

 

                            من ...

                     ابراهیم ِ پشیمانی هستم ...

                     که نه از گلوی ِ تا قفا دریده ی ِ اسماعیل ِ دل ...

                     و نه از چریدن ِ مستانه ی ِ قوچ ِ هوس ...

                     که از بهت ِ حزن انگیز ِ  خدا  دانستم ...

                     انگار این بار ...

                     پای ِ معجزه ی ِ عشق ...

                     لنگ میزند ... 

                                                                                                       

                                                                                                      

.

/ 7 نظر / 4 بازدید
رضا حبیبی

سلام به آقای امیدوار نازنین همیشه تو شعراتون عشق و هوس در حال جنگند که اکثرآ هوس جنگ رو برده! ولی اگر عشق واقعی به جان زد و بیمار کرد کجا هوس را یاری مقابله با این جان سوز...

غریبه

همم، یعنی شما همون امیدواری هستید که برای نوشته ی من(همطاف) نظر گذاشت؟ بله یا خیر از نوشتنتون لذت میبرم. :)

فریبرز

رفیق ، رفتی تو فاز نا امیدی یا من اینجوری حس می کنم ؟ اگه دوس داری کمی روحیه بهت تزریق بشه یه قرار بذاریم و دوباره هم دیگه رو ببینیم [زبان]

سپیده

هرگز ! هوس... بر آینه ی زلال اهورائی ...زنگار نمی بندد. چه سرزمین آشنایی...!!دست هیچ اندیشه ایی و نوازش هیچ احساسی آنرا لمس نکرده است.تو کاشف خود هستی...

سپیده

نه از دل...و نه از هوس... بلکه از بهت حزن انگیز خدا...دانستم که پای معجزه ی عشق لنگ میزند من فکر نمیکنم جنگی بین هوس و دل باشه ...خانه دل... خانه ایی که پایه هاش از اعتقاد ، دیوارهاش از عفت، سقفش از غرور ،سر درش ازتواضع ، ، فضاش اخلاص،و هواش گرم عشق ، خانه ی خداست...هوس نمیتونه پیروز بشه...هر چه هست از عشق است حتی اگر حزن انگیز و بهت آور .

یه پرنده

[گل]