التماس ...

                                                  

                                                      

                                               

                            بُغض َم  را  خودم  گریه  خواهم کرد ...

                            سکوت َم  را  هم  خودم  می نویسم ...

                            دست های َم  امّا  ...

                            التماس ِ  دُعا  دارند ...

                                

                                   

                                  

                             

.

/ 3 نظر / 4 بازدید
پیشی

خوش به حالتون که همه ی این کارها رو می تونید انجام بدید.گاهی آدم نه می تونه گریه کنه(حتی پیش خودش)،نه می تونه افکارپیچاپیچ ذهنش رو که مثل اسید دارن جمجمه اش رو میخورن بنویسه،و نه دستهاش امید دارن که رو به بالا التماس دعا داشته باشن،چون خیلی وقته که مثل دو طناب بریده ی یک تاب هستن و توان اوج گرفتن ندارن.

مری

دستهایم را محکم بگیر

پری سا

وای .... خوش ب حالتون جناب فرشید که بغضتون رو گریه می کنین .... من نمی تونم گریه کنم... و این وحشتناکه ... . . بند آخرنوشته ت رو که خوندم ... دلم هری ریخت ...