من و آدم ...

                   

            اشتباه نکن ...

            خدای بی چاره چه تقصیری دارد ... ؟

            به جان ِ خودم ...

            وقتی که بمیرم ...

            یک راست می روم سراغ  ِ آدم  .

            این آدم ِ دَله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ پُرروی ِ بدبخت ِ سیب ندیده.

            که یک سیب خورد دَله ی ِ لعنتی ...

            تا حالا من بگویم  گُ...  خوردم .

            نامرد ِ دَله ...

            سیب ِ سرخ  را که خورد هیچ ...

            به حوّای ِ مادر مرده هم  تجاوز کرد .

            وقتی می گویم  تجاوز ...

            شک نکن که تجاوز بوده .

            فکرش را بکن ...

            قطعا حوّا در آن شرایط  ...

            سالها ...

            تازه هر روز و هر شب ...

            در فراق ِ خدا ...

            بد جوری دلتنگی  می کرده ...

            و اصلا دلش به این کارها نبوده که .

            این است که می گویم تجاوز بوده .

            تازه ... 

            این دله ی ِ هوسران  ...

                  -  آدم را می گویم  -

            حتما بی مسئولیت هم  بوده که ...

            در تمام آن سال هائی که حّوای بیچاره ...

            درغم از دست دادن بهشت می گریسته ...

                 -  وحواسش به اون جورکارها و بچه ها نبوده به حقّ و قاعده  -

            به جای اینکه حواسش را بدهد... 

            به این بچه هائی که به زور در بغل ِ حّوا گذاشته ...

            آنقدر این بچه های طفل معصوم را ...

                 - هابیل و قابیل را می گویم  -

            ول گذاشت  تو کوچه خیابان ِ کره ی ِ زمین ...

            که آخر سر...

            قابیل ِ ننه ِ مرده قاتل و جانی شد .

            می دانی چه چیز مرا بیشتر از همه می سوزاند ...؟

            این پُرروئی آدم .

            مردَکه ی ِ  دله ی ِ  هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُررو ...

            بعد از این همه خبط و خطا ...

            خودش را جانشین خدای بیچاره روی زمین هم خوانده ...

            تا سر ِ حوّا و هابیل و قابیل و ...

            کسانی مثل من را شیره بمالد ...

            تا کسی نفهمد گند را چه کسی زده .

            حالا تو هی  بگو چرا اولش نوشته ام  ...

            آدم ِ دله ی ِ هوسران ِ بی مسئولیت ِ  پُرروی ِ بد بخت ِ  سیب ندیده ...

            بماند که بد بخت ِ سیب ندیده را هم ...

            خودم از سر لج گرفتگی ام اضافه کرده ام به این ردیف ِ فحش ها .

            القصّه ِ مَعَ الغُصّه ...

            این منم ...

            قابیل ترین  آدم ...

/ 13 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
هیوا

دیشب داشتم سوره ی اعراف رو میخوندم.همین قصه ی ِ آدم...اصلن آدم چیزی خوبی نیست...میوه ی ممنوعه هم سیب باشد یا گندم باشد یا حتی انار...آدم خبطش را میکرد...راستی میدانستی روز هبوط آدم جمعه بوده است...جمعه ها بدجوری دلم میگیرد...

فریبرز

انتظار نوشتن چنین پستی رو ازت نداشتم حتی اگه تو اوج احساس نوشته شده باشه ... شاید مقصر منم که نمی فهممت ... اما ... امیدوارم همیشه موفق باشی ...

سرود مرگ

نقاشی های وبلاگت زیباست. به نظاره نشستن سکوت در پس پرده رنگ. موفق باشی[گل]

خانوم

می دونی فرشید...تقصیری نداشت آدم.بدبخت آدم بود دیگه. چشمش دید و دلش خواست. کدوم آدمی رو می شناسی که حداقل یک بار توی زندگیش به خاطر دلش بله نگفته باشه و بعد بد نیاورده باشه؟ حالا هم اگه ازش بپرسی این چه کاری بود کردی ؟ حتما همینو میگه...میگه دلم خواست...دل آدم که به این سادگیا بی خیال نمیشه... تازه به نظرم تو کلی از حوا ارث بردی...وگرنه آدم رو چه به اینکه بیاد از احساساتش بنویسه...کار کار حواست نمی دونم چرا بقیه بهشون برخورد از اینکه با آدم اینجوری حرف زدی؟ یعنی آدم وقتی دلش گرفته، به جون بابا آدمش هم نمی تونه غر بزنه؟ دلش می پوسه که!

سکینه

مطلبت خیلی خوب بود.... وقتی 14 سالم بود یه کتاب از هرمان هسه خوندم.... بعدش فهمیدم که آدما دو دسته اند... هابیلیا و قابیلیا.... قابیلیا بهترن... منم قابیلیم

سپيد

پس با اين حساب همه حرامزاده اي بيش نيستند؟!!!

یه پرنده

چيست در زمزمه مبهم آب؟ چيست در همهمه دلکش برگ؟ چيست در بازي آن ابر سپيد، روي اين آبي آرام بلند که ترا مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟ چيست در خلوت خاموش کبوترها؟ چيست در کوشش بي حاصل موج؟ چيست در خنده جام که تو چندين ساعت، مات و مبهوت به آن مي نگري؟ من به اين جمله نمي انديشم به تو مي انديشم. اي سرپا همه خوبي! تک و تنها به تو مي انديشم. همه وقت، همه

باران

من که سرشارم از زنانگی حوا هم، دلم با دلتنگی آشنا نیست... مظلوم تر از جنس برتر(!)‌ ندیده ام موجودی. باور کن... من که سرشارم از زنانگی حوا به تو می گویم، زن، یعنی دست خدا، سحر می کند و آدم، قربانی این سحر و جادوست... آنچه اصل است، از دیده پنهان است...

فروزان

هنوز آوای حوا خواب آدم را می آشوبد بهشت ما به دست نفس دنیا خواه ما گم شد { یوسفی}

adamak

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد در این دیر خراب آبادم