ساقی ...

 

   چه سان بیهوده می کوشم ، که مرغی خسته دردام َم

                             اگر توسن  ،  اگر  یوزم  ،  کمندَ ام  بسته  و   رامَ م 

   همه  مَد ّ است  آوازام  ، زَغند ام  کرده خاموش  و

                             خروشان موج ِ این بحرم  ، که  جزری  کرده  آرامَ م

   سراب ِ وصل ، مَر  جان را به سر کرده همه روز و

                             غم ِ هجری که شب در دل ، سیه   کرده همه   شامَم

   همه  دام  و کمند  از او  ، همه  جزر و زَغند از او

                             سراب ِ وصل  و شام ِ غم ، همه  زهر  است در کامَ م 

   چه سان نالم؟ که را گویم؟ ، نه جُزننگی است برنام َم

                             من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست  درجامَ م

 

                                         

                                             

                                           

 مَدّ ِ آواز : کشیدن و تحریر آواز

 زَغند : نعره ی ِ گوش خراش

                                                

                                      

 پی نوشت :

 ببخشید که مثل شعر نوشته امش ... قصد ام شعر گفتن نیست ولی ...

                                      

.

/ 9 نظر / 5 بازدید
مریم

من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست درجامَ م من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست درجامَ م ... من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست درجامَ م شراب ِ اوست درجامَ م ... همه را گفته بودی ...به احترام "حرفی که دیگر نبود" ...سکوت کردم!

محمدرضا

زیبا بود من همیشه برای دیدن وب شما میام خسته نباشی [گل]

بارون

به این همه تازگی باید تبریک گفت. قالب نو، سبک جدید... نمی دونستم به این قشنگی شعر میگید...[لبخند]

رضا حبیبی

شعری بسیار زیبا و متفاوت...[گل]

سپیده

سراب وصل ... غم هجر ... شراب زهر ... همه دام کمند اوست !! شعر شفافی بود ... در زمانه ایی که همیشه سعی می کنیم در سرگردانی توجیه شده ایی حقیقی ترین لحظه های عشق رو "اگر چه دردناک و تلخ "به جرم رویا محکوم کنیم و به انتظار نیروی آسمونی بمونیم صراحت کلامتمون قابل تحسین ٍ

مریم

یه پست تازه ! یه حرف کهنه یه حال غریب یه درد قریب تر ما را به آرزو کشت!

خانوم

یعنی اینکه...در نهایت...غیر تسلیم و رضا کو چاره ای...آره؟