هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گذشته ...

                             

                                 

                        یک  دفعه  احساس  ِ  تعلیق  می کنی  ...

                        با  تشویش  و نگرانی  دست  می کنی  توی  ِ  خودت ...

                        می بینی  نیستی  ... ! ،

                        به  سرعت  سرَت  را  به عقب   بر می گردانی  ... ،

                        راه  ِ  آمده  را  با  عجله  و  دلهره  بر می گردی  ... ،

                        آآآه ...

                        افتاده ای   آنجا ...

                        قناس  و  زخمی  و  لهیده ...

                        زیر  ِ  پاهای  ِ  در حال  ِ  عبور ... ،

                        از  یک  جائی  به  بعد  ...

                        آدم  ...

                        آدم  ِ  کجدار  و  مریز  می شود  ...

            

                

                    

                           

                           

                          

                         

                         

                

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱ امرداد ۱۳٩۱