هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دست ِ من بالا ...

                       

                       

                     

                          عمو  زنجیر باف ...

                          زنجیر  را  که  نه ... ،

                          زنجیر  را  به  پای  ِ  مان  ...

                          آرزوهامان  را  پُشت  ِ  کوه  انداخت  ...

         

               

             

                     

                            

                          

                             

.

          

                       

                            

                      

                            

                                

                             

                          

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٩ تیر ۱۳٩۱