هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

افسوس ...

 

                            من ...

                     ابراهیم ِ پشیمانی هستم ...

                     که نه از گلوی ِ تا قفا دریده ی ِ اسماعیل ِ دل ...

                     و نه از چریدن ِ مستانه ی ِ قوچ ِ هوس ...

                     که از بهت ِ حزن انگیز ِ  خدا  دانستم ...

                     انگار این بار ...

                     پای ِ معجزه ی ِ عشق ...

                     لنگ میزند ... 

                                                                                                       

                                                                                                      

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۸ مهر ۱۳۸۸