هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مستی و راستی ...

 

     

         در بزم آفرینش ...

         برای سرودن من ...

         قصد ترنم غزل داشت ...

         آن شاعر ازلی ...       

         که مست از تلخ آب سرخ عشق ... 

         قافیه را به راستی باخت  و ...

         مرا به هجو فریاد  کرد ...                                 

 

 

                                                                                              

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۸۸