هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تنهائی ...

                      

                          

                               تنهائی ...

                               نه  نوشته  می شود  نه  خوانده  ... ،

                               بغض  می شود ...

                               گریه  می شود ...

                               درد  ِ  بی درمان  ِ  کوفت  ِ زهر  ِ مار  می شود ...

                          

                 

                              

                         

                         

                      

                                

         

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱٥ تیر ۱۳٩۱