هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

رمضان ...

                         

                در من که مسخ شده ام ...

                سالهاست ...

                موذن ِ  یاد ِ تو ...

                در اذان ِ  صبح  ...

                شهادت  به  تنهائی ِ  من  می دهد ...

                و لقمه ی ِ  سحرگاهان ِ  من ...

                دلی قرمه  با  تیغ ِ جهل   ...

                سوخته درآتش ِ هوس ...

                پیچیده در نان ِ بیات ِ  تنهائی  است ،

                تقوای ِ  نا خواسته ی ِ  من ...

                در صیامی  به  صیاق ِ  " نبودن "...

                یا شاید  ...

                در امساکی  به تمسّک  از " شیطان "  ...

                لب فرو بسته  شدن  ...

                از طعام ِ  لذیذ ِ  معنا  و ...

                شراب ِ  نوشین ِ  ذات ِ  توست ،

                در مغرب ِ  بی تو بودن ...

                ای عشق ...

                من سالهاست ...

                با  آب و نمک ...

                با اشک افطار می کنم ...

                                            

                                               

                                                    

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸۸