هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مستی ...

 

                      

                       من برای ِ  دیوانه  شدن ...

                       نیمی از راه  را رفته ام  ...  

                       من  دیو  شده ام  ...

                       کجاست  آنکه  ... ؟

                       این یک  پیاله دَرد ِ  نا تمام  را ...

                       هم پیاله  باشد  و ... 

                        مَزّه ی ِ خنک ِ عشق  را ... 

                        در دهان ِ هم  بگذاریم ... 

                        تا نگوئیم  :   

                        "  سوختم ... "

                                . 

                                .

                                .

                       دیگر دل َام هیچ  ندارد ...

                       حتیّ  بهانه ...

                             

                                       

                               

                           

 

.                            

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳۸۸