هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مقصد ...

 

                 چه به من  نزدیکی ... !

                 مثل رویا  به شب  ...

                 فاصله ...

                 فقط  دیوار ِ  پلک ِ چشم ِ تر ِ من ...

                 که تو همیشه بیداری  ...

                                .

                                . 

                                . 

                 راه چه طولانی ... 

                 دل ِ من چه بی تاب ...

                 بی فرصت ِ برگشت ...

                 بال ِ این پرواز باش .

                 یادم هست ...

                 همیشه یادم بماند ... 

                 که مقصود ... 

                 خدا شدن است ...

                                             

                                          

                                       

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٩ فروردین ۱۳۸۸