هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عامیانه ...

 

             وقتی که نیستی ...

             چقدر گریه چشم های ِ مرا زیبا نمی کند ...

             حتیّ خدا مثل یک حسرت بغض شده می ماند وقتی که نیستی  ...

             وقتی که نیستی ...

             کمتر شنیده میشوم ...

             مثل ِ گریه ی ِ یک کودک  ...

             برای ِ نخوابیدن  ...

             یا شاید ...

             مثل ِ فریاد ِ مبصر ِ کلاس ...

             برای ِ ساکت شدن  ...

             آآآآآآه  از وقتی  که  نیستی   ...

                               .

                               .

                               .

             می خواهم  دلم  را  آب و جارو  کنم ...

             در انتظار ِ حضرت ِ تو ...

             تو ...

             که راز ِ خدا شدن  را در سکوتت  پنهان  داری ...

             و خدا  ...

             با این همه  دبدبه و کبکبه ...

             و چه خاضعانه ...

             رفیق ِ گرمابه  و گلستان  توست ...

             تو را می خواهم ...

             وچه صادقانه ...

             ای جناب ِ عشق ...

                           

                          

                         

                         

                          

                

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۸ فروردین ۱۳۸۸