هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

امید

            

                        

                  من ...

                  هر شب ؛

                  توبه ی ِ پیشین َ ام را ...

                  به شوق ِ  لذت ِ ...

                  امید به عفو در توبه ی ِ  پسین ...

                  و چه گستاخانه ...

                  می شکنم ...

                                                      

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٦