هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کسی مرا می خواند ...

 

              تصور کن مرا ...

              تنی عریان ...

              دریده با شمشیر آخته ی ِ شهوت ...

              با چشمانی خون گرفته ...

              پشت به عرش ِ آسمان ...

              افتاده بر خاک ِ زمین  ...

                            .

                            .

                            .

              از پشت ِ غباری که  ...

              نفس ِ تکیده ام  ...

              از خاک ِ زمین می پرا کند ...

              می بینم خدا را ...

              مرا به خود ...

              مرا به عشق می خواند ...

                                  

                                      

                                 

                                       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٧