هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نوبت عاشقی ...

 

               بی توشه و برهنه  ... 

               گنگ  و کور  ...

               من مُهیّای ِ رفتن َام  ...

               تا ویرانه ی ِ عشق  ..

               که می دانم  ...

               خدا در آن پنهان است ...             

               و در آن ویرانه  ... 

               خدا را خواهم کشت  ...

               و ...

               غمگنانه در سوگ ِ خدا  ...

               خواهم  گریست ...

               و ...

               خدا خواهم شد  ...

                             .

                             .

                             .

               مرا ...

               چه کسی خواهد کشت ... ؟!

                              

                            

                                    

                                         

.                                        

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٦ دی ۱۳۸٧