هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عصیان ...

                               

                                    

              می دانی عزیز ...

              می خواهم  خودم  باشم ...

              می خواهم ...

              می خواهم  ناسزا  بگویم ...

              می خواهم  دروغ های ِ  دوستانم  را صادقانه  بپذیرم ...

              می خواهم تولد ِ کودک ِ حرامزاده ی ِ  فامیل را صمیمانه به او تبریک بگویم ...

              می خواهم  شانه هایم  نردبانی  باشد  برای ِ  دزدی  شب رو ...

              می خواهم  آغوشم  را برای ِ زیباروئی  بدکاره  بگشایم ...

              می خواهم به  خدا  بگویم عشق ِ بی پایان ِ او چقدر حالم  را به هم می زند ...

              می خواهم ...

              می خواهم ...

              می خواهم اگر شد ...

              دیگر نخواهم ...

                                              

                                                               

                                                                 

                                                               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۸ دی ۱۳۸٧