هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

معاد ...

 

                          

                                  

                             عاقبت ...

                             روزی ...

                             نزد ِ خود خواهم  بازگشت ...

                             روزی که ...

                             عریان تر باشم  از گلی سرخ ...

                              افتاده  بر سنگ ِ مزاری  خالی ...

                              روزی که ...

                              پیدا تر باشم  از بوی  ِ شب بو ...

                              پراکنده  در شب ِ  مه آلود ِ  فراموشی ...  

                              شاید ...

                              روزی که ...

                              عاشق تر باشم  از خدا  ...

                                                     

                                                               

                                                                   

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٦ آذر ۱۳۸٧