هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کهنه ...

                         

                                   

                 گشاد  شده ام  ... ،

                 زانو  انداخته ام  ... ،

                 چند  پاره گی  رو ی ِ  سینه  و  پُشت  ... ،

                 کهنه ام  ... ،

                 انگار دیگر به  خودم  نمی آیم ... ،

                 خودم  را  تا  کرده ام  گذاشته ام  یک  گوشه ... ،

                 شاید  آمدی ... ،

                 شاید  پوشیدم  خودم  را  دوباره ... ،

                 شاید  باز هم  به  خودم  آمدم  ...

                                              

                                                

                                              

                                             

                                        

                                            

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩۱