هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

... تق ... تق ... تق ...

                      

                         

                               تق ... تق ... تق ...

                               کلون ِ  قلبم  که  صدا کرد ...

                               امید  فریاد  زد ... :

                               چقدر دلم  برای ِ  عشق  تنگ  شده  بود ...

                                                  .

                                                  .

                                                  .

                               نومیدی زیر لب گفت ... :

                               بالاخره این مرگ ِ گور به  گور شده  رسید ...

                                                                

                                                        

                                                                         

                                                                     

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢۱ آذر ۱۳۸٧