هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

شبانه روزی ...

                                 

                                 

                              شب ها ...

                              بُغض گلوی َم را می گیرد ... ،

                              روز ها ...

                              روزگار ...

                                                             

                                                            

                                                       

                                                                  

                                                                              

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩۱