هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نسبیت ...

                                 

                                                 

               ضمایر  نسبی اند ... ،

               ما ...

               من  و  تو  هستیم   ... ،

               او  می آید ...

               من  برای ِ  تو  می شوم  او ...

               او  برای ِ  تو  می شود  تو ... ،

               تو  و  او  می شوید  شما  ... ،

               فقط  انگار  این  وسط ...

               تنهائی ِ لعنتی ِ من اصلن  نسبی  نیست ...

                                                                               

                                                                            

                                                                                   

                                                                             

                                                         

                                                                                

                                                             

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩۱