هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

درد ِ مشترک ...

                                            

                                                        

                                   کوچ  کرده ای  از  فصل  ِ همیشه  سرد  و ... ،

                                   انگار هر جا  ...

                                   خشکی  طالع  ِ خشکی  است  ...  ،

                                   خسته گی  را ...

                                   دُرنا ی  ِ  نشسته  بر  کلوخ  ِ  تالاب  می فهمد ...

                                                                 

                                                                          

                                                                                    

                                                                              

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٥ اسفند ۱۳٩٠