هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

به کجا می روم آخر ... ؟!

                                                        

                                                               

                                    من  اینجام  خدا جان  ... ،

                                    جائی  از  خستگی های  ِ  آدم  ...

                                    که مَزّه ی  ِ مرگ  می دهد ... ،

                                    مَزّه ی  ِ  روح  ِ  سرد  و  بیات ...

                                                          

                                                            

                                                         

                                                        

                                                                         

                                                          

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٥ اسفند ۱۳٩٠