هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ناموس ...

                                                          

                                                                

                           نمی دانم ... ؟!

                           در همخوابی ِ کدام  کابوس ...

                           این  دل ِ  روسپی ...

                           رو  سپید  کرده ... ،

                           حالا  باردار ِ  غم  ... ،

                           بی شرف  صبح ها  ویار ِ بوسه ی ِ  بکر  دارد ... ،

                           در این  گل و بلبل ِ  ناموس ... ،

                           بی ناموس ...

                           جای ِ  آل ِ  اجل  عجب  خالی  است ...

                                                                            

                                                                               

                                                                              

                                                                           

                                                                          

                                                                              

                                                           

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ بهمن ۱۳٩٠