هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

غصّه ...

                                                        

                                                               

                             هر شب ... ،

                             در ملغمه ی  ِ تاریکی  و من ... ،

                             یک چیز ِ بزرگ  سه  حرفی ... ،

                             تا خود ِ صبح ...

                             به من  التفاتی  از  جنس ِ  بقای ِ  نسل  دارد ... ،

                             و من ... ،

                             بی هیچ ارادتی انگار ... ،

                             در پهنه ی ِ تختی که بوی ِ بی خوابی می دهد ...

                             مثل ِ فاحشه های ِ خیابان ِ قرمز ... ،

                             با  فکر ِ تکراری ِ  فردائی غیر ِ تکراری  ... ،

                             سرد و گس ... ،

                             فقط  ...

                             تکان تکان  می خورم ...

                                                              

                                                                  

                                                                    

                                                          

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۳ مهر ۱۳٩٠