هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دُعا ...

                                                               

                                                    

                                                 

                                   تسخیر شده  مانده ام ...

                                   لبه ی  ِ پرتگاهی  که ...

                                   انگار  روزی  ...

                                   قلهّ ای  بوده ...

                                   برای ِ  فتح  کردن ... ،

                                   نمی دانم ... ؟!

                                   حاصل ِ  فتحی  زبونانه ...  

                                   یا ...

                                   برای ِ  سقوطی  فاتحانه  ... ،

                                   به هر حال ... ،

                                   جناب ِ رئیس ِ بزرگ ... ،

                                   لطفا ... ،

                                   فقط  یک  هُل ِ  کوچولو ...

                                                                            

                                                                        

                                                                

                                                                          

                                                                     

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢۸ شهریور ۱۳٩٠