هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تو می دانی !

   

   

    تو خود می دانی که ...

    من کیستم  و چه می کنم ...

    و چه بزرگوارانه ...

    دو باره به من سلام می کنی ؛

    و من ...

    پشت ِ بزرگی ِ سلام ِ  تو پنهان  می شوم ... !

    می دانم که می دانی ...

    و می دانی که می دانم ... !

    که من هرروز و هر روز تر ...

    وچه گستاخانه ...

    امید ِ امنیت ِ  پنهان ِ پشت ِ بزرگای ِ سلام ِ  دوباره ی ِ   تو  را  دارم ...

                                                    

                                                

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٠ بهمن ۱۳۸٦