هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

امید ...

                                             

                                                 

                                         

                      چقدر دل َم  تنگ شده ...

                      برای ِ خنده ها ...

                      برای ِ بوسه ها ...

                      برای ِ دست های ِ  ...

                      آن  که  نمی دانم  کیست ...

                             

                               

                                    

                            

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩٠