هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کر ...

                                                  

                                                                  

              گوش َم  نفهمید ... ،

              کفشی  که  رو  به  در  جُفت  شده بود ... ،

              جز رفتن ... ،

              حرفی  نداشت  ...

                                          

                          

                            

                     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۱ تیر ۱۳٩٠