هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

دل داده ...

                                                      

                                                       

                       اشک هام ...

                       انگار ...

                       مرثیه ی ِ خیس ِ یک نرینه ی ِ دَیّوث است ...

                       در رثای ِ دلی که هرگز ...

                       فاحشه ی ِ خوبی نبود ...

                       که آن قدر خودش را داد ...

                       که مُرد ...

                                   

                                      

                                    

                                      

                               

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٠