هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بی‌جا ...

      

      

        

          دل‌م که باید پیش تو باشد امّا در سینه‌ی خودم‌ دارد می‌تپد. سرم که باید روی سینه‌ی تو

          باشد امّا بارِ سنگین شانه‌ی خودم‌ شده. دست‌م که باید در دست تو باشد امّا ستونی شده

          بر چانه‌ی بی‌حوصله‌گی‌ خودم. هیچ چیز سرجای خودش نیست ...

    

       

      

     

      

     

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ٢٠ اسفند ۱۳٩٥