هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تاریک ...

         

          

              

          ترس از تاریکی، ترس از ناشناخته‌هاست. ترس از آن‌چه در تاریکی نادیدنی‌ست.

          ترس ِ تنهایی هم ترس از تاریکی است. تاریکی ِ تنهائی . امّا این ترس، ترس ِ از

          ناشناخته‌ها نیست . ترس از تاریکی ِ تنهائی ، ترس ِ ناشناخته ماندن است . انگار

          تاریکی ِ تنهائی فقط آدم تنها را در بر می‌گیرد و تنها اوست که دیده نمی‌شود . او

          دیگران را می‌بیند امّا تاریکی ِ تنهائی چنان او را در بر گرفته که هیچ‌کس او را

          نمی‌بیند . هیچ‌کس او را نمی‌بیند . تنهایی ترس از تاریکی‌ست ...

        

          

        

         

        

          

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٠ آذر ۱۳٩٥