هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عطش ...

    

    

      

    

                  وقت ِ بی‌بارانی‌ چشم‌ها جورِ ابرها را می‌کشند ... ،

                  این زمین ِ تشنه بی‌رحم‌تر از صبوری بر عطش است ...

   

    

    

    

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٥ شهریور ۱۳٩٥