هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

زند‌ه‌گی ...

        

          

            

          آن‌چه مرگ را حسرت‌بار می‌کند نیست‌شدن آدم زنده نیست، که نابود شدن فرصت

          زند‌ه‌گی است . وقتی فرصت زنده‌گی از دست برود دیگر زنده بودن معنائی ندارد .

          درست مثل صف جنازه‌هائی که به خاطر کثرت، معطل غسل و کفن و ثبت دفن‌اند 

          و هنوز به طور رسمی مُرده به حساب نمی‌آیند . فرصت زنده‌گی که از دست رفت

          آدم فقط مرده‌ی غیررسمی است . حتی اگر صد سال دیگر هم زنده بماند . و کیست

          که نداند فرصت ِ زند‌ه‌گی یعنی فرصت ِ عاشقی . آن وقت است که دیگر حتّی برای

          مردن هم دیر است . همین است که اگر هیچ‌وقت برای زنده‌گی دیر نیست امّا گاهی

          حتیّ برای مُردن هم دیر است . گاهی حتیّ برای مُردن هم دیر است ...

       

          

         

        

        

  

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٤ شهریور ۱۳٩٥