هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کابوس ...

                    

           

                   

     مُـــردم از کابـــوس ِ تنهائــی مـرا بیـدار کن    یا به رویائـی  من ِ ترســـیده را دیــدار کن

     وحشـــی ِ غم بُــرده آرام‌ ِ دل‌م رحمــی بـکن    لـحـظه‌ای آرام گــردان‌م ، مـرا تیـمــار کــن   

     رفته از دست‌م دل وُ جان نیز دارد می رود    پافشــاری کـن برای مانـدنش ، اصـرار کن

    مسـت نه مبهوت و گنگــ‌م جمله‌های‌م را ببین    سیل ِ باران شو من ِ بی‌هوش را هشیار کن

         

           

           

         

           


  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱٩ امرداد ۱۳٩٥