هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مزرعه ...

           

         

               

                 در خاک تنهائی دانه دانه‌‌ی امید خوشه‌‌های صد دانه‌ی حسرت می‌دهند ... ،

                 به آب ِ اشک ، از چاه عمیق دلتنگی ...

          

              

              

         

         

    

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٦ امرداد ۱۳٩٥