هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تنهائی ...

    

    

       

                         انگار وسعت ازل تا ابد در عمق آسمان به زمین ... ،

                         چه حجمی دارد التماس ِ این چشم انتظاری ... ،

                         کجائی ... ؟

    

    

    

    

    

    

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩٥