هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بهار ...

       

      

       

                دنیا سراسر برفی و بی‌روح و سرد بود ... تو آمدی ، خندیدی و عالم بهار شد

      

     

        

     

      

  

 پ . ن :     

      تصمیم تو ماندن نبود ای در دلت بهار  ... دل کندی و آمد زمستان و بهار رفت 

        

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢ فروردین ۱۳٩٥