هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حیرت ...

       

      

       

      

        در حیرت‌م یاری که جان‌م به لب رساند ... زهری که لب بستم ولی او بر دل‌م چشاند

        با این‌که من نحیف‌م و خَم‌پُشت و کج‌بدن ... شولای غم بس خوش‌ قواره بر تن‌م نشاند 

       

      

       

       

         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩٤