هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

هندسه ...

           

 

         

        آن‌چه تنهائی را این‌چنین ناپُرشدنی می‌کند حجم‌ ِ تنهائی نیست ، هندسه‌ی تنهائی است .

       آدم‌ها بیشتر از آن‌که مغلوب ِ حجم ِ نبودن ِ کسی باشند مغلوب ِ هندسه‌ی نبودن ِ کسی

       هستند . حجمی که ممکن است کسی در آن جا شود امّا آن را پُر نکند . پر شدنی که

       متاثر از هندسه‌ی تنهائی است . انحنای مهربانی، گوشه‌‌‌ی امنیت، خط ِ مستقیم وصل .

       همین است که تنهائی به حضور آدم‌ها ربط ندارد . به شکل ِ حضور آدم‌ها ربط دارد .

       که انحنای‌ لبخندشان، که گوشه‌‌‌ی آغوش‌شان، که خط ِ مستقیم نگاه‌شان قواره‌ی بی‌کم

       و کاست قالب ِ کالبدی تنها می‌شود . بی هیچ خالی‌ای . حالی‌ که  کسی ، به انعطاف ِ

       عشق ، نه فقط این حجم ِ تهی را ، که این هندسه‌ی تهی را پر می‌کند ...  

         

         

        

     

     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٤ اسفند ۱۳٩٤