هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

فاصله ...

      

    

         

       

        وقتی سن و سالی نداشتم کسی بود که برای همه خنده‌آور بود امّا من به‌جای آن‌که به

        او بخندم خیلی تعجب‌ می‌کردم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستاد ، چشمانش را می‌بست ، و

        ادای در آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورد . دیوانگی . نمی‌دانم . شاید فاصله‌ی

        بین خنده‌ی بعضی‌ها و تعجب بعضی‌ها را دیوانگی پر کرده باشد. حالا که امّا سن و

        سالی دارم کسی هستم که برای هیچ‌ کس تعجب‌آور نیستم اما به‌ جای آن‌ که به خودم

        بخندم خیلی گریه می‌کنم . وقتی گوشه‌ای می‌ایستم ، چشمانم  را می‌بندم ، و ادای در

        آغوش کشیدن و بوسیدن را درمی‌آورم . تنهائی . نمی‌دانم. شاید فاصله‌ی بین خنده‌ی

        آدم و گریه‌ی خودش را تنهائی خالی کرده باشد . امّا ، امّا می‌دانم . می‌دانم . می‌دانم

        فاصله‌ی بین دیوانگی و تنهائی را خنده‌ی بعضی‌ و گریه‌ی بعضی‌دیگر هموار کرده

        است ...

       

       

     

     

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۳ اسفند ۱۳٩٤